یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم
یار شهیده ی من در آشیانه
لاله ی چیـده ی من با تازیانه
ای قد خمیده قامت کمانم
«یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم»
اشکم روان ز دیده آهم به سینه
گـرید به غـربت من شهر مدینه
از تن جـدا شد روح و روانـم
«یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم»
من دل شکسته و تو پهلو شکسته
تو زیر خاک و من در خانه نشسته
مـــاتــم گـــرفتــم در آشیــانم
«یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم»
دردا که خانه ی من شد قتلگاهت
دیدم ز پا فتادی کـردم نگاهت
اشکم روان بــود از دیــدگـانم
«یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم»
ای شرح غربت من بر صورت تو
بنشینم و بگـریم بــرغــربت تو
بی تــو چگــونه زنـده بمــانم
«یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم»
وقتی رَوَم به مسجد با سوز و آهم
مغیــره میشـود سبـز بر سر راهم
ای قتـلـگــاهـــت در آستـــانم
«یـار جـوانم - وِرد زبانم - فاطمه جانم»
