با پهلوی بشکسته چه ها کردی  تو  ( شاعر : سید محسن سادات خلردی)

با پهلوی بشکسته چه ها کردی  تو

ار دست علی طناب واکردی تو

دست تو شکست آن کسی که شب ها

از بهر هدایتش دعا کردی تو ...


امام حسن مجتبی علیه السلام چنین نقل می کند: « رَأَیْتُ اُمّی فاطِمَةَ علیهاالسلام قامَتْ فی مِحْرابِها لَیْلَةَ جُمْعَتِها فَلَمْ تَزَلْ راکِعَةً ساجِدَةً حَتّی اِتَّضَحَ عَمُودُ الصُّبْحِ وَ سَمِعْتُها تَدْعُو لِلْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ تُسَمّیهِمْ وَ تَکْثُرُ الدُّعاءَ لَهُمْ وَ لاتَدْعُو لِنَفْسِها بِشَیْ ءٍ فَقُلْتُ لَها یا أُمّاهُ لِمَ لاتَدعِیَنَّ لِنَفْسِکِ کَما تَدْعینَّ لِغَیْرِکِ.

 فَقالَتْ یا بُنَیَّ الْجارُ ثُمَّ الدّارُ؛ ننمودی؟ فرمود: پسرم! اول همسایه، سپس خانه.»

امام صادق علیه السلام نیز این سیره و روش حضرت را چنین بیان فرموده است:
«کانَتْ فاطِمَةُ علیهاالسلام اِذا دَعَتْ تَدْعُو لِلْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ لاتَدْعُو لِنَفْسِها فَقیلَ لَها فَقالَتْ اَلْجارُ ثُمَّ الدّارُ؛  فاطمه علیهاالسلام چنین بود که هر گاه دعا می کرد، برای مردان و زنان مؤمن دعا می کرد ولی برای خودش دعا نمی کرد. به او گفته شد [و از او علت این ماجرا سؤال شد]، پس فرمود: همسایه و سپس خانه»
چنانکه از حدیث امام حسن مجتبی علیه السلام بر می آید، حضرت زهرا علیهاالسلام هنگام دعا برای همسایگان، آنها را با نام دعا می کرده است و این بیانگر ارتباط آن بانوی بزرگوار با مردم و همسایگان می باشد
.

نماز و عبادت حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها)


منبع کرامات :
 
کتاب ۳۶۰ داستان از فضايل مصائب و كرامات فاطمه زهرا سلام الله علیها

مولف : عباس عزيزى

جهت مشاهده به ادامه مطلب بروید ....

ادامه نوشته

به دعا، دست خود که برمی‏داشت  ( شاعر : محمد علی مجاهدی (پروانه))

به دعا، دست خود که برمی‏داشت

 بذر آمین در آسمان می‏کاشت

به تماشا، ملَک نمازش را

 نردبانی ز نور می‏پنداشت

چه نمازی؟! که تا به قبّه‏ ی عرش

 برد او را و، نردبان برداشت!

پرچم دین ز بام کعبه گرفت

 برد و بر بام آسمان افراشت

بس که کاهیده بود، شبْ او را 

 شبَحی ناشناس می‏انگاشت!

خصم بیدادگر ز جور و ستم

 هیچ در حق او فرونگذاشت!

تا نینداختش به بستر مرگ

 دست از جان او مگر برداشت؟!

قصه را، تازیانه می‏داند!

 در و دیوار خانه می‏داند!

هم صحبت ماست نوح تسبیحاتت

امام باقر(ع) فرمود: 

مَا عُبِدَ اللَّهُ بِشَی‏ءٍ مِنَ التَّمجِیدِ أَفضَلَ مِن تَسبِیحِ فَاطِمَةَ وَ لَو كَانَ شَی‏ءٌ أَفضَلَ مِنهُ لَنَحَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ فَاطِمَةَ؛

خداوند به ذكرى بهتر و بالاتر از تسبیح حضرت فاطمه(س) مورد تمجید و پرستش قرار نمى‏گیرد، زیرا اگر چیزى بالاتر از آن وجود داشت، رسول‌ خدا(ص) آن را به دخترش فاطمه تعلیم مى‏داد.

كافى، ج 3 ص 343؛ تهذیب شیخ طوسى، ج 1 ص 164

 

هم صحبت ماست نوح تسبیحاتت

آرامش با شکوه تسبیحاتت

در زندگی شیعۀ تو یا زهرا

جاری ست همیشه روح تسبیحاتت

***

امام صادق(ع) فرمود:

أَنَّ فَاطِمَةَ كَانَت مَسبَحَتُهَا مِن خَیطِ صُوفٍ مُفَتَّلٍ مَعقُودٍ عَلَیهِ عَدَدَ التَّكبِیرَاتِ فَكَانَت تُدِیرُهَا بِیدِهَا تُكَبِّرُ وَ تُسَبِّحُ...؛

 تسبیح فاطمه(س) از ریسمان پشمین بود كه به تعداد تكبیرها (34 عدد) گره داشت، آن را همواره مى گردانید و با آن تكبیر و تسبیح مى‏گفت، تا وقتى حمزه شهید شد، تسبیحی از تربت او ساخت. 

وسائل الشیعه ج4 ص1033؛ مکارم الاخلاق ص282

 

دادند به دست تو همه عالم را

سر رشتۀ عشق را شکوه غم را

با معرفتت گره بزن چون تسبیح

بانو، سی و چار مرتبه قلبم را

***

 امام صادق(ع) فرمود: 

مَن سَبَّحَ تَسبِیحَ فَاطِمَةَ فَقَد ذَكَرَ اللَّهَ الذِّكرَ الكَثِیر؛

 هر كس براى تسبیح خداوند، از تسبیح فاطمه زهرا(س) استفاده كند، محقّقا خداوند متعال را به برترین ذكر یاد نموده است.

کافی ج2، ص500

پیامبر اکرم(ص) فرمود: ذِكرُ عَلِیٍّ عِبَادَة؛ ذکر (یاد) علی(ع) عبادت است.

كشف الیقین ص: 450

  

قلب من از انوار جلی می گوید

از نور الهی ـ ازلی می گوید

خاک دل ماست تربت تسبیحت

با هر تپشی علی علی می گوید